
اصفهان شهری با چند رنگ و طعم
اصفهان؛ شهری با چند طعم اصفهان برای من، همیشه شهری با چند طعم است؛ شیرین، گس و گاهی تلخ. شهری که هر بار به آن

اصفهان؛ شهری با چند طعم اصفهان برای من، همیشه شهری با چند طعم است؛ شیرین، گس و گاهی تلخ. شهری که هر بار به آن

پنج دقیقه تا رسیدن سفیر فروشنده کارت بانکی را از دستم میگیرد. سری تکان میدهد و میگوید: «کاسبی کساد است، خانم. پسرم هفده سالش است؛

به قد آدمها دست نزنید پدرم گفت: «امروز رفتم پمپ بنزین. دیروز بنزین زده بودم و اپراتور جایگاه موقع حساب کردن، یک صفر کم گذاشته

دستهای پُر، درهای بسته درباره بارهایی که با خود حمل میکنیم و درهایی که پشت آنها منتظر ما هستند ماشین را در حاشیه کوچه پارک

از زنگ ادبیات تا دار حسنک؛ نهصد سال فاصله، یک پرسش زنگ ادبیات است؛ سال سوم دبیرستان. خانم فاطمی، دبیر دوستداشتنی ما، با صدایی آرام

قصه ای که دلمان می خواست واقعی باشد سری به گروه دوستان زدم. یکی از دوستان ویدئویی فرستاده بود که حسابی دلم رو برد. دختر

نگاهی به رمان «اهالی ماگنولیا»؛ وقتی روایت به کشف نمیرسد زویا پیرزاد را بهواسطهی نثر آرام، نگاه جزئینگر و تواناییاش در روایت زندگی روزمره دوست

اخبار ماهواره از اعتراضات فرانسه میگوید. پدرم از گسترش اعتراضها به میلان و آلبانی حرف میزند. در اینستاگرام، تصویر ویترینهای شکستهی فروشگاههای لوکس پاریس دستبهدست

تلفن زنگ میخورد. یکی از دوستانم است. هنوز سلاموعلیکمان تمام نشده که صدایش رنگ دیگری میگیرد؛ از دلخوریهای این روزهایش میگوید، از همسرش، از

خیلی سال پیش بود . تازه وارد دبیرستان شده بودم و بیشتر سعی میکردم از دریچه کتاب خودم و دنیای اطرافم را بهتر و عمیقتر
کلیه حقوق متعلق به وبسایت مریم مشایخی می باشد.
آخرین دیدگاهها